Przypalona, lepka płyta kuchenki gazowej nie wymaga druciaka. Mieszam łyżkę sody oczyszczonej z około czterema łyżkami płynu do naczyń i odrobiną wody, smaruję zabrudzenia i odchodzę na 20 minut. Po tym czasie tłuszcz jest tak miękki, że zbieram go wilgotną ściereczką, bez szorowania.
Najpierw gaz, potem pasta
Przy kuchence gazowej kolejność ma znaczenie. Zanim w ogóle sięgnę po sodę, wyłączam kuchenkę, zakręcam dopływ gazu i czekam, aż płyta całkowicie wystygnie. Na ciepłej powierzchni pasta zachowuje się inaczej, a o poparzenie przy przecieraniu nietrudno.
Potem zdejmuję ruszty i palniki. Dzięki temu mam dostęp do całej płyty, a części mogę wyczyścić osobno, bez pośpiechu.
Jedna zasada jest dla mnie żelazna: otworów palników i dysz nie zalewam ani pastą, ani wodą. Czyszczę je wyłącznie miękką szczoteczką albo pędzelkiem, na sucho. To drobne elementy, przez które płynie gaz, więc nie ma sensu ryzykować, że zostanie w nich mokry osad.
Jak zrobić pastę z sody i płynu do naczyń?
Na jedną porcję potrzebujesz:
- 1 łyżki sody oczyszczonej,
- około 4 łyżek płynu do mycia naczyń,
- odrobiny wody.
Wszystko mieszam w małej miseczce. Wodę dolewam stopniowo, po trochu, aż mieszanka ma konsystencję gęstej pasty, którą łatwo rozprowadzić gąbką. Za rzadka spływa z pionowych krawędzi, za gęsta słabo się rozsmarowuje.
Każdy składnik ma tu swoją robotę. Soda radzi sobie z zaschniętymi, przywartymi zabrudzeniami, a płyn do naczyń rozpuszcza tłusty osad. Przy dużej kuchence albo mocno zaniedbanej płycie po prostu robię większą porcję w tych samych proporcjach.
20 minut czekania i zwykłe przecieranie
Najpierw zbieram z płyty większe resztki jedzenia i luźne okruchy. Pastę nakładam miękką gąbką, równą warstwą, a najwięcej uwagi poświęcam miejscom z przypalonym tłuszczem, zwykle wokół gniazd palników.
Potem zostawiam płytę w spokoju na około 20 minut. W tym czasie nie trę i nie poprawiam, bo to właśnie czekanie wykonuje całą pracę.
Po 20 minutach zbieram pastę wilgotną ściereczką z mikrofibry. Płuczę ją w czystej wodzie i przecieram płytę jeszcze raz, żeby nie zostały na niej resztki preparatu. Na koniec wycieram wszystko do sucha.
Tu nie trzeba siły, wystarczy zwykłe przecieranie. Jeśli warstwa przypalenizny jest bardzo stara i gruba, powtarzam całą procedurę jeszcze raz, zamiast skrobać ostrymi narzędziami.
Żeliwny i emaliowany ruszt wymagają innego traktowania
Ta sama pasta nadaje się do rusztów i palników. Nakładam niewielką ilość na gąbkę, przecieram zabrudzone elementy i zostawiam na kilka minut. Następnie dokładnie spłukuję je wodą i osuszam, pilnując, żeby woda nie dostała się do otworów palników.
Przy rusztach liczy się materiał:
- Ruszt żeliwny nie lubi długiego moczenia, bo może zardzewieć. Nie szoruję go też druciakiem. Pasta, kilka minut, spłukanie i od razu suszenie.
- Ruszt emaliowany czyszczę wyłącznie miękką gąbką, bo twarde szorowanie łatwo uszkadza powłokę.
Ruszty i palniki wracają na kuchenkę dopiero wtedy, gdy są całkowicie suche. Dopiero po ich zamontowaniu odkręcam gaz i uruchamiam kuchenkę.
Najmniej pracy jest wtedy, gdy tłuszcz nie ma czasu się nawarstwić. Kiedy przecieram płytę regularnie, kolejne czyszczenie pastą zajmuje kilka minut roboty i 20 minut czekania.
