Montujesz klimatyzator z funkcją grzania, zakręcasz kaloryfery na zero i liczysz, że rachunek za c.o. zniknie? Sam z siebie nie zniknie. Własne źródło ciepła nie odłącza mieszkania od wspólnej instalacji. Na odłączenie trzeba osobnej zgody, a część opłat za ogrzewanie budynku może zostać.
Najpierw rachunek: co dalej płacisz
Klimatyzator z grzaniem to w praktyce pompa ciepła powietrze–powietrze. Ogrzewa powietrze w pokoju i nic więcej. Dla zarządcy budynku twoje mieszkanie nadal jest podpięte do wspólnego centralnego ogrzewania, dopóki nie przejdziesz formalnego odłączenia.
Korzystanie z własnego źródła ciepła nie zwalnia automatycznie ze wszystkich opłat za ogrzewanie budynku. W efekcie do dotychczasowego rachunku za c.o. może dojść prąd zużyty przez klimatyzator. Dlatego, zanim kupisz urządzenie, przejrzyj rozliczenia od zarządcy i zbierz informacje o zużyciu i kosztach ogrzewania. Dopiero wtedy widać, co z rachunku realnie zniknie, a co zostanie.
W starym, słabo ocieplonym bloku nie ma też gwarancji niższych rachunków. Efektywność pompy ciepła zależy od temperatury źródła ciepła i warunków pracy. Im więcej ciepła potrzebuje mieszkanie, tym więcej prądu zużyje urządzenie.
Czy na jednostkę na balkonie potrzebna jest zgoda?
Zwykle tak. Jednostka zewnętrzna trafia na elewację, dach albo balkon, a to często nieruchomość wspólna. Nawet gdy urządzenie grzeje jedno mieszkanie, montaż może wymagać zgody wspólnoty lub spółdzielni. We wspólnocie czynności przekraczające zwykły zarząd wymagają uchwały właścicieli lokali. Mówi o tym art. 22 ustawy o własności lokali.
Przed montażem ustal z zarządcą trzy rzeczy:
- gdzie dokładnie stanie jednostka,
- jakie ma parametry,
- jak daleko sięga cała instalacja.
Pompa ciepła co do zasady nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia (art. 29 ust. 4 pkt 3 lit. c Prawa budowlanego). Wymagania techniczne trzeba jednak spełnić. W budynku pod ochroną konserwatorską mogą obowiązywać dodatkowe ograniczenia. Sprawdź też obowiązek wpisu do Centralnej Ewidencji Emisyjności Budynków (CEEB). Jeśli instalacja podlega zgłoszeniu, deklarację składa się co do zasady w ciągu 14 dni od uruchomienia.
Wolne miejsce na balkonie to jeszcze za mało. Jednostka potrzebuje swobodnego przepływu powietrza i pewnego mocowania. Skropliny i woda z odszraniania muszą mieć gdzie spływać, żeby nie kapały sąsiadowi z dołu na parapet. Liczą się też hałas i drgania, bo agregat pracuje tuż pod cudzymi oknami. Na koniec trzeba sprawdzić, czy instalacja elektryczna i moc przyłączeniowa udźwigną dodatkowe urządzenie.
Odłączenie od c.o. to osobna decyzja
Tu powstaje najwięcej nieporozumień. Zgoda wspólnoty na powieszenie klimatyzatora nie oznacza zgody na odcięcie mieszkania od wspólnego centralnego ogrzewania. To drugi, oddzielny wniosek. Przy nim trzeba ocenić, jak zmiana wpłynie na instalację w całym budynku.
Samodzielne odłączenie może być ograniczone, co potwierdza też orzecznictwo Sądu Najwyższego. Bez odrębnych uzgodnień mieszkanie pozostaje częścią wspólnej instalacji, a własny klimatyzator nie zmienia zasad rozliczania ogrzewania budynku.
Czego klimatyzator w mieszkaniu nie zrobi
Nawet z kompletem zgód warto znać ograniczenia samego urządzenia.
- Nie przygotuje ciepłej wody użytkowej. Pompa powietrze–powietrze grzeje wyłącznie powietrze, więc kąpiel dalej zależy od dotychczasowego źródła.
- Nie zasili kaloryferów. Nie współpracuje z wodną instalacją centralnego ogrzewania.
- Jedna jednostka wewnętrzna może nie wystarczyć. Decydują o tym zapotrzebowanie na ciepło i układ pomieszczeń.
- Wymaga serwisu. Od prawidłowego montażu i okresowych kontroli zależą jego praca i żywotność.
Ogrzewanie i ciepłą wodę naraz daje pompa ciepła powietrze–woda. To jednak rozwiązanie projektowane zwykle dla całego budynku. Decyzję podejmuje wspólnota lub spółdzielnia po analizie zapotrzebowania na ciepło, stanu instalacji i dostępnej mocy elektrycznej.
